Dowcipy o Janie Kochanowskim

Kochanowski stara się uderzyć w najczulsze miejsce szlachcica.

Jan Kochanowski siedzi pod lipą i cierpi, bo już od dłuższego czasu nie miał natchnienia. Wtem zobaczył unoszącą się nad nim muzę i woła:
- Wena! Wena! Chodź no tutaj! Weź mi coś podpowiedz, bo mnie skręci. Dzieciaki w szkole nie będą miały się o czym uczyć, jak czegoś nie napiszę.
Wena pochyliła się do ucha i coś zaszeptała. A Janek na to:
- Spadaj, to już było! Wymyśl coś lepszego.
Wena znów się nad nim pochyliła, zaszeptała, a Kochanowski znowu:
- Wena, nie cuduj, tylko coś wymyśl, bo ci przywalę. Muza znów się nad nim pochyliła i znów zaszeptała. Na twarzy Kochanowskiego zajaśniał uśmiech i mówi:
- Ty wiesz co, że to może być dobre.
Z błyskiem w oku krzyczy spod lipy w stronę dworu:
- Urszulka! Chodźże prędziutko do tatusia ...

Kochanowski opisuje lipę rosnąca w jego utworze.

Wkrótce dom Kochanowskiego zaszczebiotał głosikami czterech córek.

Kochanowski był studentem, poetą i za granicą.

Już Rej pisał po polsku, ale dopiero Kochanowski pokazał, jaki ma język.

Kochanowski czcił piękno kobiet i ludzi.

Kochanowski zdobył w Padwie wykształcenie fizjologiczne.

Kochanowski pędził swój tryb żywota poczciwego szlachcica, zajętego głównymi sprawami i rodziną.

Czytając fraszki Kochanowskiego jestem bardzo z nich zadowolony i doceniam je.